آکاایران: روز تولد عزت الله انتظامی «بزرگ سینما و تئاتر»

عزت الله انتظامی بازیگر پر سابقهٔ تئاتر و سینما، تلویزیون، سرشناس به «آقای بازیگر» سینمای کشور ایران هست. وی در سال ۱۳۸۲ بعنوان یکی از چهره های ماندگار ایران گزینش شد. من برای شما همۀ وقت همان عزتم، همانی که از سیزده سالگی در تماشاخانه های لاله زار با تشویق های شما بزرگ شده ام… برای شما من همۀ وقت همان عزتم… بچه ای از سنگلج..

به گزارش تالاب: سال که در آستانه ورود به تابستان قرار گرفت؛ آمد. درست در آخرین روز از سومین ماه 1303، در منزل ای که حالا جزئی از پارک شهر شده هست. عادتش این بود که در بحبوحه بیاید و فصل حضورش میوه داغ تابستان شود. عزت بچه سنگلج از همان اواخر دوره ابتدایی به تئاتر علاقه مند شد و از کلاس ششم ابتدایی دزدکی و به دور از چشم پدر و مادر به تئاتر رفتن ها شروع شد.

عشق به سینما و تئاتر آن قدر در دلش جاگیر شده بود که از سد مخالفت خانواده معبری برای تماشای معشوق بیابد؛ گاهی با نوشتن تکالیف فلان اشراف زاده شاگرد تنبل کلاس و گاهی با انجام کارهای تابستانی. پدر و مادرش همچون اغلب خانواده های متوسط رو به پایین و مذهبی مایل نبودند که فرزندشان به دنبال کار هنری و به تعبیر خودشان مطربی برود.

«همیشه عزت» سینما و تئاتر

انتظامی درمورد مواجهه خانواده اش با علاقه او به موسیقی می گوید: «با انجام کارهای تابستانی پولی به دستم رسیده بود، روزی سنتوری خریدم و به منزل بردم. پدرم که صدای سنتور را شنید، قیامتی برپا شد که عشق موسیقی تا مدت ها از یادم رفت» عشق او به نمایش و موسیقی در نهایت می توانست در تماشای رو حوضی های عروسی و گرچه مراسم نوحه خوانی و سینه زنی و تعزیه اول محرم که بسیار هم به آن علاقه مند بود جلوه گری کند.

مخفی کاری عزت و اصرار خانواده به پرهیز از ورود او به عرصه هنر حتی تا سال های جوانی و زمانی که در رادیو مشغول کار شده بود ادامه داشت تا زمانی که روزی پدر در یک میهمانی و از زبان گوینده رادیو صاحبخانه نام پسرش را به عنوان هنرمند جوان میشنود و دوباره باز قیامتی برپا می شود شبیه آن چه بر ساز سنتور رفت. با وجود این و با همۀ گرفت و گیرهای خانواده، انتظامی از حدود 14سالگی تئاتر را با پیش پرده خوانی در تماشاخانه های لاله زار آغاز میکند.

آن زمان مشکلات و انتقادهایی که مردم به دستگاه دولتی داشتند در پیش پرده خوانی مطرح می شد و برای همین او چندین بار طعم حبس و تعهد و زندان را می چشد. معتقد هست انچه از پیش پرده خوانی آموخته ارزش این همۀ مخاطره را داشته هست: «پیش پرده خوانی توانایی عجیبی میخواهد در رو به رویی با تماشاگر، من همۀ وقت مدیون آن زمان هستم.

بزرگ سینما و تئاتر

هم اکنون در آنِ واحد می توانم گریه یا خنده مخاطب را سبب شوم. ورزیدگی، شناخت تماشاگر، ارتباط تنگاتنگ با تماشاگر را در پیش پرده خوانی آموختم.» در سال 1320 اولین نمایش حرفه ای خود با عنوان «التیماتوم» نوشته پرویز خطیبی و به کارگردانی اصغر تفکری را در تئاتر پارس لاله زار اجرا می کند و تا سال 1326 در بیش از 10 نمایش نقش پردازی میکند.

در این سال با بازگشایی تئاتر فردوسی برای شاگردی نزد زنده یاد عبدالحسین نوشین میرود و از او فن بیان و از پزشک خانلری، ادبیات یاد می گیرد. در جریان کودتای 28 مرداد و به آتش کشیدن تئاتر و دستگیری فعالان این حوزه حدود سه چهار ماه همراه با احمد شاملو و محمدعلی جعفری در زندان قصر زندانی میشود. به محض آزادی از زندان همسر و پسر تازه متولد شده اش مجید را به منزل پدری می سپارد و چمدانش را بسته و راهی کشور آلمان می شود تا به آرزوی بازیگری خود برسد.

انتظامی در مورد زندگی سخت آن روزهای خود میگوید: «تنها دو تا قالیچه داشتم که انها را فروختم و از طریق اتوبوس و قطار خودم را به شهر هانوفر کشور آلمان رساندم. برای گذراندن زندگی روزمره خود مجبور بودم در کارخانه ریخته گری کار کنم، برخی اوقات از ناداری مجبور بودم گوشت اسب بخورم. در سرمای 37 درجه با کت و شلوار می خوابیدم همۀ این سختی ها را به عشق هنر و بازیگری تحمل میکردم» پس از گذراندن دوره 4 ساله و تحصیل در مدرسه «فولکس هوخ شوله» کشور آلمان در سال 1327 به ایران باز میگردد.

در شرایطی که تئاتر دیگر حاکم بلامنازع عرصه نمایش نیست و فضای سینما هم با ملاک های مطلوب او فاصله دارد، انتظامی ترجیح می دهد مدتی خارج از فضای هنر و در فروشگاه تازه تأسیس فردوسی کار کند و در نهایت فعالیت هنری خود را با دوبله از سر می گیرد.

پس از کار نیمه مستند تلویزیونی درمورد مالاریا، به استخدام اداره هنرهای خوشگل در می آید. در سال 1347 با بازی در فیلم «گاو» به کارگردانی داریوش مهرجویی وارد عرصه سینما میشود و یکی از برترین نقش آفرینی های تاریخ سینمای کشور ایران را رقم میزند.

انتظامی درمورد برخورد خانواده اش با این فیلم می گوید: «پدرم که عکسم را روی سر در سینماها دیده بود، گفت پسر جان این چیه بازی کردی تو؟ گاو؟! بعدها که این فیلم را به سینمای شهر فرنگ آوردند برای پدر و مادرم وقت گرفتم که بیایند تماشا کنند. آمدم به پدرم و مادر گفتم بریم تماشا کنیم مشاهده نمایید چیه؟ مادرم گفت: همین یک کارم مانده هست.

روز تولد عزت الله انتظامی (عزت سینما و تئاتر) -آکاروز تولد عزت الله انتظامی (عزت سینما و تئاتر) -آکا

عزت الله انتظامی

هر چه گفتم فایده نکرد» در سال 47 تصمیم میگیرد بازیگری را به طور آکادمیک و جدی دنبال کند. با اصرار و پافشاری ای که برای کمال بخشیدن به دانش دارد هیأت امنای دانشگاه تسلیم خواسته او می شوند و موافقت خود را با ورود فاقد کنکور او به دانشکده هنرهای خوشگل دانشگاه تهران اعلام می کند و عزت انتظامی در سن 44 سالگی در کلاس درس استادانی چون حمید سمندریان و شنگله مینشیند؛

در شرایطی که بعد از بازی درخشان اش در فیلم «گاو» کسی به استادی مسلم او شک ندارد و حتی حمید سمندریان در کلاس بازیگری و فن بیان می گوید که وقتی انتظامی در کلاس هست، به خودش اجازه نمیدهد که درس بدهد و از انتظامی میخواهد که از کلاس بیرون برود تا او درس بازیگری بدهد.

انتظامی پس از انقلاب و بخصوص در دهه شصت در انواع و اقسام نقش ها همچون مش حسن «گاو»، حاجی واشنگتن، حیدر عمو اوغلی «ستارخان»، سر گروهبان «صادق کرده»، قهوه چی و دلال «آقای هالو»، عباس آقا سوپر گوشت «اجاره نشین ها»، نامدارخان «شیر سنگی»، خان مظفر «هزار دستان» و… به برترین شکل ظاهر شد و خوش درخشید.

خودش می گوید: «هر فیلمی که بازی می کنم برایم حکم کنکور را دارد. پیش از فیلم برداری و در هنگام کار، قلبم بشدت میتپد و دائم نگرانم» این تعهد به کار و اشتیاق به یادگیری همان چیزی هست که انتظامی را از جاروکش و یادگیری طلبه وار در لاله زار به «آقای بازیگر» تاریخ سینما و تئاتر ایران تبدیل کرده هست؛

در حالی که همگان بر آقایی او در اخلاق و بازیگری ایمان دارند اما خودش می گوید که نامگذاری های اینچنینی خیلی با روحیه او سازگار نیست: «من برای شما همۀ وقت همان عزتم، همانی که از سیزده سالگی در تماشاخانه های لاله زار با تشویق های شما بزرگ شده ام… برای شما من همۀ وقت همان عزتم… بچه ای از سنگلج…»

سایه ات مستدام

شهاب حسینی:

تولد جناب عزت الله انتظامی را تبریک می گویم و برایشان آرزوی سلامتی دارم. امثال آقای انتظامی و نصیریان بزرگان ما میباشند که وجودشان برای ما افتخار هست اما متأسفانه ما یاد نگرفته ایم چگونه داشته های ارزشمند خود ما را قدر بدانیم. انشاالله خداوند سایه انها را، در کمال سلامت و شادکامی بر سر ما مستدام بدارد.

الگوی آیندگان

رخشان بنی اعتماد:

زاد روز ها و مناسبت ها بهانه هایی برای یادآوری مهر و ادای احترام به دوستان و عزیزان هست و امسال تبریک به استاد گرانقدرمان آقای عزت الله انتظامی را بهانه ای می کنم برای ادای احترام به عزیزِ عزیزمان فلور انتظامی همسر نازنین ایشان.مهربان، رفیق و همراه سال های عمر پرثمر استاد محبوب ما.

همسرانِ شخصیت های محبوب و سرشناس جامعه، بار مضاعفی از تحمل و از خودگذشتگی در زندگی متحمل می شوند که درک آن فقط از عهده ما زنان بر می آید و بس.عمر استاد انتظامی و مهربانو فلور جان، طولانی و زندگی مشترک پُر مهر شان، الگوی آیندگان.

تجربه عکاسی از آقای بازیگر

فخرالدین فخرالدینی:

در سال های پایانی دهه 30 خورشیدی با او آشنا شدم زمانی که روی صحنه تئاتر پارس اجرا داشت و بعدها به چهره ای محبوب و شناخته شده در حوزه سینما و تئاتر تبدیل شد. با وجود این که برادرم فرهاد با مجید پسر استاد انتظامی دوست بود

اما هیچ گاه وی را از نزدیک ندیده بودم تا این که سال 1382 در سومین همایش تجلیل از چهره های ماندگار با هم آشنا شدیم و همان شب قرار عکاسی از وی را برای کتابی که میخواستم چاپ کنم گذاشتیم.هم به خاطر شخصیت با نفوذش دوست داشتم از او عکسی داشته باشم و هم حرکات صورتش و میمیک اش بسیار مناسب بود برای عکاسی پرتره.

قرارمان جلوی در موزه سینما بود. وی را سوار بر خودرو کردم و با هم به سمت آتلیه ام در خیابان طالقانی آمدیم. از قبل صحبت کردیم و از همان آغازین روزهای آشنایی ام با او در تئاتر پاریس و نمایشی که با کارگردانی صمد صباحی که از بستگان و آشنایان پدر من بود، بازی میکرد.

عزت الله انتظامی بسیار خوش صحبت و شیرین هست و کسی نیست که از همصحبتی با او خسته شود.به خاطر رسیدن به حس مناسب برای گرفتن تصویر، از او درخواست کردم پی اسی راکه در ذهن دارد تمرین کند تا من به کادر و نورپردازی مناسب برسم. او نمایشنامه ای از شکسپیر را برگزید و با حرارت، بیش از نیم ساعت به نقش آفرینی پرداخت. در تمام آن نیم ساعتی که انتظامی بی وقفه مقابل دوربین عکاسی بازی می کرد و من در دلم بازی وی را تحسین می کردم ،

مترصد لحظه مناسب بودم تا این که رسید و دکلانشور را زدم و این تصویر به یادگار ماند. عزت الله انتظامی خلاقیت عجیبی در جان دادن به شخصیت ها دارد و همۀ نقش هایش ماندگار هست و خودش هم جزو چهره های ماندگار هست. برترین ها را نقش بازی کرده و برترین بازی را کرده هست. این ویژگی در خور ستایش هست. تولدش را تبریک می گویم وبرای او آرزوی سلامتی دارم.

میراثی برای فردا

ناصر چشم آذر:

تولد عزت الله انتظامی برای هنر نمایشی ایران یک برکت و اتفاق آسمانی هست. رسالت او در حوزه هنرهای نمایشی همواره این بوده که حافظ آبروی گروه و سازمان های نمایشی ایران باشد. من به سهم خودم دستان و شانه های مردانه وی را برای تمام زحماتی که در چند سال قبل برای سینما و تئاتر ایران کشیده می بوسم.

روز تولد عزت الله انتظامی (عزت سینما و تئاتر) -آکاروز تولد عزت الله انتظامی (عزت سینما و تئاتر) -آکا

کارها و زحمات او هر کدام و یک به یک شاهکارهایی قابل بحث و انتقاد هست. هیچ گاه بازی های زیبای وی را در آثاری همچون گاو، هزاردستان و تعداد زیادی از آثار سینمایی و همینطور تئاتر ایران فراموش نمی کنم.

متأسفم که با وجود این که ایشان اکنون در بستر مریضی هست، مسئولان ما آن چنان که باید به او دقت نمیکنند. انشاالله که مدیران ما به بزرگانی همچون عزت الله انتظامی، جمشید مشایخی، محمدعلی کشاورز، علی نصیریان و… که ریشه، پایه و منشأ گروه نمایشی ایران عزیز و اسلامی ما میباشند اکثر دقت کنند.

آبروی بازیگری

پری صابری:

از سال 42 از همان زمانی که وارد ایران شدم عزت الله انتظامی را الگوی برجسته شرف بازیگری یافتم. از اولین نگاه برای من جلوه یک بازیگر بسیار درخشان را داشت، تدریجی که با او اکثر آشنا شدم.شرافت او و وابستگی‎اش به تئاتر هم من را بشدت تحت تأثیر قرار داد.

قرار بود نمایش «کرگدن» به کارگردانی حمید سمندریان را در تالار فردوسی دانشگاه تهران به روی صحنه ببریم و من تهیه کنندگی کار را به عهده داشتم. عزت الله انتظامی هر روز از ساعت 2 بعداز ظهر می آمد و تا ساعت 8 و نیم بعد از ظهر که اجرا شروع می شد با کسی حرف نمی زد تا روی کار بازیگری تمرکز کند.

تعهد او برای من خیلی جذاب بود چرا که با وجود استادی در کار بازیگری اینچنین برای تمرکز روی نقش زحمت می کشید و وقت می گذاشت. از عزت الله انتظامی بسیار یاد گرفته ام و دیده ام که اگر یک بازیگر بخواهد تمام وجودش را در اختیار تماشاگران بگذارد، باید اینچنین کار کند.

اینگونه هست که هر کاری که انجام داده همۀ وقت مورد استقبال و تحسین و تکریم مردم ایران بوده هست. انتظامی بازیگر یگانه ای و عزت بازیگری هست. تولدش را به او و گرچه مردم ایران تبریک می گویم چرا که آدم هایی مانند انتظامی افتخار ملت ایران میباشند.

مردم دارِ مردم شناس

محمود کلاری:

حدوداً 14-13 ساله بودم که فیلم «گاو» را در سینما کاپری میدان 24 اسفند «انقلاب امروز» دیدم. از سینما که بیرون آمدم نزدیک غروب بود و با وجود این که باید قبل از رسیدن پدر به منزل خودم را می رساندم، دوباره به سینما برگشتم و فاقد ترس و دلهره بار دیگر به تماشای فیلم نشستم.

هنگام بازگشت، مسیر منزل را تا سه راه امین حضور پیاده آمدم و در طول مسیر همۀ فکر و ذهنم درگیر رابطه عجیب مش حسن و گاوش بود. طبیعتاً در آن سن و سال تحلیل و تفسیری از چگونگی استحاله یک آدم به گاو نداشتم. آن شب خوابم نبرد و تا چندین روز هم همچنان ذهنم درگیر رابطه مش حسن و گاوش بود.

آن قدر این رابطه و درآمیختگی را باور کرده بودم که از مادرم پرسیدم اگر روزی ملوس «گربه خواهر کوچکم» بمیرد نجی «مخفف نجمه» دور اتاق چهار دست و پا میرود و میو میو میکند؟

مادرم با دهانی باز و چشمانی بیرون زده از حدقه از سر تعجب نگاهم کرد و گفت «باز هم کتاب های دری وری خوانده ای؟» آن روزها کتاب هایمان را از بقالی سر کوچه کرایه می کردیم و مادرم تصور می کرد که از کتاب های بقالی هست که دچار چنین توهمی شده ام.

در حالی که فارغ از متن بی نقص و شاهکارِ ماندگار غلامحسین ساعدی و کارگردانی مثال زدنی مهرجویی و جمع یاران تئاتری استاد انتظامی، این مش حسن بود که مرکز ثقل این جمع کاربلد بود و بر ذهن و جان تماشاگر چنین تأثیر عمیقی می گذاشت.

بعدها با ورودم به سینما اکثر درک کردم که «مش حسن» چه نقش حساسی در قصه دارد و اگر درست درنیاید کل قصه دود شده و به هوا میرود. فراتر از آن مرز کمدی و تراژدی در یک پرسوناژ بود و اکت تراژیک و جانکاهی که بسادگی می شد تبدیل به کمدی و اسباب خنده مخاطب شود و چقدر عزت انتظامی استادانه از پس آن برآمده هست.

روز تولد عزت الله انتظامی (عزت سینما و تئاتر) -آکاروز تولد عزت الله انتظامی (عزت سینما و تئاتر) -آکا

آن روزها تصورش را هم نمیکردم که 20 سال بعد در اولین فیلم مستقلی که فیلم برداری می کنم عزت انتظامی و یار دیرینه و همچنان اسطوره اش علی نصیریان جلوی دوربین من بازی کنند و بیش از این همکاری شرایط محل فیلم برداری فرصت مصاحبت و همنشینی اکثر با این بزرگان را ایجاد کند.

محل فیلم برداری «شیر سنگی» در قلعه ای منتسب به ظل السلطان در 40 کیلومتری شهر کوچکی بیرون از اصفهان به نام تیران بود. بیش از دو هفته در این لوکیشن فیلم برداری داشتیم و به خاطر نبود جا، از اتاق های قلعه برای استقرار اعضای گروه بهرهگیری شد.

محدودیت اتاق ها باعث شد سه چهار نفری در یک اتاق مستقر شویم و من از خوش اقبالی با عزت الله انتظامی و علی نصیریان هم اتاق شوم. این فرصت، غنیمتی برای من بود تا از نزدیک با این مرد بزرگ ارتباط داشته باشم و رفتار و گفتار حرفه ای اش را ببینم و حقیقتاً از او یاد بگیرم.

انتظامی هر شب فیلمنامه و بخش هایی که مربوط به برنامه روز بعد بود را مطالعه می ‎کرد و یادداشت برمی داشت، هر روز سحر زودتر از همۀ بیدار می شد و سر صبحانه با مسعود جعفری جوزانی درمورد نقش صحبت می کرد.

در شرایط سخت آن روزها که نه سیستم گرمایشی خوبی داشتیم و نه خوراک قابل قبولی و حتی برای استحمام باید 40 کیلومتر طی می کردیم تا از حمام عمومی تیران بهرهگیری کنیم هرگز ندیدم که انتظامی کوچکترین شکوه و گلایه ای داشته باشد.

تمام فکر و ذهنش متمرکز کارش بود. یک روز داستان تماشای فیلم «گاو» و تأثیر شخصیت مش حسن بر خودم را تعریف کردم و از او پرسیدم که چطور از پس نقشی با این ظرافت و حساسیت برآمده هست. گفت: «خیلی ساده»! باید آدم هایی که در متن می خوانی را بشناسی و برای اینکار باید زندگی کرده باشی و آن ها را دیده باشی یا حداقل درمورد شان مطالعه کرده باشی.

گفت که ایراد نسل امروز بازیگری این هست که آدم های جامعه شان را نمی شناسند؛ یا با آن ها تضاد دارند و از آن ها می گریزند یا شیفته شان میباشند و تحسین شان می کنند، در هر صورت واکنش شان براساس قضاوت تبلیغات رسانه ای هست و نه از روی شناخت و بر این اساس شخصیتی که بازی میکنند تقلبی هست و قابل باور نیست.

نقل خاطره کردم تا به وجهی از شخصیت عزت سینما اشاره ای کنم و برسم به تولدت مبارک. استاد بزرگ تولدت بسیار مبارک، برقرار باشی و ماندگار و سایه بلندت بر سر ما و تمامی شیفتگان هنر و فرهنگ این سرزمین بادوام و استوار.

گنجینه زنده هنرهای نمایشی

مجید مظفری:

رمز ماندگاری آقای انتظامی جدیتش هست. جدیتی که هم در کار و هم در مراحل مختلفی که گذرانده از پیش پرده خوانی و مراحل گوناگون تئاتر گرفته تا کار سینما وجود داشته هست. من افتخار این را داشته ام که در چهار یا پنج فیلم کنار ایشان باشم و خیلی چیزها را از او یاد بگیرم.

عزت الله انتظامی هنگام فیلم برداری صبح زود از خواب بیدار می شد و خودش را برای کار آماده می کرد و این جدیت را در کار تئاتر هم داشت. یادم هست که همۀ وقت چه در اجرا و چه در تمرین دو ساعت زودتر آماده می شد.

ایشان از نظر اخلاقی، رفتار بسیار خوبی با اطرافیان داشت؛ عصبانیت ایشان را کمتر دیده ام، مگر این که به اطرافیانش یا خودش اجحاف می شد. یکی دیگر از ویژگی های خیلی مفید او این هست که گنجینه زنده و منبع اطلاعات هنر نمایشی ایران چه در پرده خوانی و صحنه تئاتر و چه در تلویزیون یا جلوی دوربین سینما هست و از همۀ مهمتر این که دوران آکادمیک تحصیلات بازیگری را چه در ایران و چه در خارج از ایران به طور کامل گذرانده هست. من برای ایشان آرزوی سلامتی دارم، تولدش را تبریک میگویم و آرزو دارم یکبار دیگر جلوی دوربین در کنار ایشان باشم و نقشی را ایفا کنم.

مهم نیست چند ساله می شوی

داریوش مهرجویی: عزت عزیز تولدت مبارک. هیچ دلم نمیخواهد از سن و سالت بنویسند و چند ساله شدنت را به رخ بکشند. به عرف همۀ ساله توصیه کرده ام که ننویسند این چندمین سال روز تولد توست. اصلاً مهم نیست که 31 خرداد چند ساله می شوی انچه مهم هست روز تولد توست. برایت آرزوی خوشی و سلامتی می خواهم. تولدت مبارک.

روز تولد عزت الله انتظامی (عزت سینما و تئاتر) -آکاروز تولد عزت الله انتظامی (عزت سینما و تئاتر) -آکا

در حوالی یک قرن

داریوش ارجمند:

آقای انتظامی بویژه در حوزه هنرهای نمایشی از مفاخر مملکت مان هست. او بیش از هشتاد سال هست که فعالیت می کند و تدریجی در حال نزدیک شدن به یک قرن کار و تجربه هست. او در تئاتر و سینما یکی از پیروز ترین هنرمندان هست و برای تئاتر و سینمای کشور خیلی کار کرده و زحمت کشیده و آثار ماندنی ای هم دارد.

به هر حال ما برج های بلند مرتبه ای مانند جمشید مشایخی، علی نصیریان، داود رشیدی، جعفر والی، محمدعلی کشاورز و عزت الله انتظامی داریم که واقعاً نمادهای هنر نمایشی این کشور میباشند. شروع به کار اکثر این هنرمندان با تئاتر بوده و آن چه تئاتر ما به دست آورده محصول زحمات ایشان بوده هست.

در این میان آقای انتظامی فردی هست که در سن بالا به دانشکده رفته و تحصیل کرده هست.خاطرات زیادی با عزت الله انتظامی دارم؛ به هر جهت من و خیلی های دیگر با کارهای ایشان بزرگ شده ایم. خاطرم هست در اوایل دهه پنجاه، زمانی که پسر ایشان، مجید در دوران تحصیلاتش در اتریش یا کشور آلمان به سر میبرد، تصادف کرد و کمرش آسیب شدیدی یافت کرد.

به یاد دارم که ایشان در فصل شلوغی مجید را به مشهد آورده بود. من مرتب ایشان را به حرم حضرت رضا«ع» می بردم و با هم مجید را به داخل حرم می بردیم که گرچه نتیجه هم داشت و معجزه ای اتفاق افتاد و سلامتی اش را به دست آورد. تولدشان را تبریک می گویم و انشاالله که خداوند صد سال دیگر نیز به ایشان عمر بدهد.

بدرقه بهار با تولد تو

محمدعلی کشاورز:

اولین ملاقاتمان در اصفهان شکل گرفت.آن روزها هنوز شاگرد نوشین بود اما وقتی چشمم به چشمش افتاد رد پای استادی را در رد نگاه و کلامش پیدا کردم.از همان اول حس کردم او با همۀ آرتیست هایی که تا آن دوران دیدم فرق دارد.

از همان تفاوت های خوشایندی که باعث می شود دنبال شباهت با او بگردی.چند سالی گذشت، من روانه تهران شدم و این بار هم دوباره دست تقدیر ما را رو به روی هم قرار داد. این بار من فارغ التحصیل مدرسه هنرپیشگی بودم و او هم در بازیگری زبده تر گشته بود.

خیلی زود تلاقی نگاه مان به هم، به یک همکاری مفید و از آن مهمتر همکاری عمیق تر بدل شد.برای او بازیگری مانند سر کشیدن یک جام می ناب بود، هر سختی و دشواری وی را سرمست تر و مستانه تر میکرد.هر دو قدم می زدیم؛ هم شانه هم.، دیگران هم بودند، علی نصیریان، داوود رشیدی و…چه لذتی داشت این قدم زدن بی آنکه دلواپس باشیم که دیگری بر ما پیشی بگیرد.

«همیشه عزت» سینما و تئاتر

هر جا که از دستمان بر می آمد اساس و راه را برای هم هموار می کردیم.با هم همسفره می شدیم.در سفره مان چیزی نبود بجز عشق، صداقت و هوای هم را داشتن.به نظر من برخی از آدم ها نباید یکبار زندگی کنند؛ نگاهشان، نفسشان، تفکرشان، زیست جاریشان به گونه ایست که زندگی یکباره شان افسوس دارد.به نظر میرسد این افراد را خدا، مبتلا به درد عشق میکند.درد عشق بازیگری.

آن وقت در عمر کوتاه شان فرصت آن را دارند که در کالبدهای متفاوت بروند و هر زمان معجزه ای از خود نشان دهند.یکی از انها عزت هست.عزت الله انتظامی که سایه اش روی سینما سنگینی می کند. نگاه که میکند نقش هایش جلوی چشمانم رژه میرود و هر کدام جان می بخشند حافظه مرا. خوشحالم که بهار با تولد تو بدرقه میشود.

روز تولد عزت الله انتظامی (عزت سینما و تئاتر) -آکاروز تولد عزت الله انتظامی (عزت سینما و تئاتر) -آکا

شایسته عنوان استاد

خسرو سینایی:

در زمانه ما باب روز شده که بسیاری کسان عناوینی راکه متأسفانه عمده ریشه دار هم نیستند برای کسب اعتبار اجتماعی به نام خود می چسبانند. یعنی اعتبار شخصی وابسته به «عنوانی» شده که به هر طریقی برای خود دست و پا کرده هست.

اما هنوز نادر کسانی میباشند که بر تصویر، شخصیت و دستاوردهایشان به «عنوان» اعتبار می بخشد. پس اگر میگوییم «استاد عزت الله انتظامی» به خاطر آن هست که او یک عمر به هنرهای نمایشی میهنمان اعتبار بخشیده، بارور زیسته و زندگی ما را با تکیه بر استعداد ذاتی، توانایی و فرهنگی قابل احترام پربار کرده هست.

حسرت فیلمی را می خورم که میدانم هر دو دوست داشتیم به اتفاق بسازیم و چون همۀ وقت نشد که نشد. در ایامی که به خاطر آن فیلم اکثر در ارتباط بودیم به ابعاد تازه ای از حساسیت و توانایی او در مقام یک «استاد بازیگر» پی بردم.

به مناسبت سالگرد تولدش بیش از هر چیز دیگر برایش آرزوی سلامت و آرامش می کنم. او سال هاست که از مرزهای درخشش و موفقیت قبل و آن چه می ماند آنکه اهالی هنر از او پایمردی، توانایی، احترام به فرهنگ و «عنوان استاد» را بیاموزند و ارج نهند.«استاد انتظامی عزیز» تولدت مبارک.

.

منبع :